Сыноо 11 бөлүм

Сыноо 1 бөлүм Кызыктуу окуялар.

СЫНОО….

11-БОЛУМ.

— Эшикке, келгенде айтам, — деп чыгып кетти, Гүлайым унчукпай көзүн жумуп жатып бирок уйкусу келбей оюна азыраак мурун таанышкан Тимурду эстеп кетти: «Дурус эле экен, ата-энесинин ичкенинен анын күнөөсү кайсы», — деп алып кайра: «Аны эмнеге эле ойлонуп жатам, эмне болсо ошол болсун», — деп кайра оодарылып жатып эле эсине түшө берди. Жылмайган ак жуумал жигитин өзүнө караганы, колун сунуп сүйлөгөнү көз алдына келе берип тынчы кетип туруп барып суу ичип келип кайра жатты. Саида көп өтпөй эле кирип келди.

— Саида, сен келдиңби? — деди Гүлайым башын көтөрө.

— Ооба, уктай элексиңби?

— Жо-ок, уйкум келбей жатат, таежемдер кечикти го?

— Келет да, — деп койду Саида, — Азим келиптир.

— Эмне дейт?

— Ала качам дейт.

— Ат-Башыга кетесиңби анан?

— Жо-ок, биякта жашашат ой.

— Ошондой десең, күн суук кыш болсо аякка кантип барышат?

— Биякта турганына отуз жылдан ашыптыр, колунда жогун билбейм, соода кылышат экен, үйлөрү бар, атамдарга эмне керек билбейм.

— Сени бактылуу болсун дешет да.

— А мен ансыз дагы Азим менен бактылуу болом.

— Айтканыңдай болсун.

— Апам укпасын, мени өлтүрөт.

— Ушакчылык жайым жок, көргөнүм көргөн жерге калат.

— Ишендим, — деп жылмайган Саида өз ордуна жатып калды, — Гүлайым.

— Угуп жатам.

— Сен караңгыдан коркпойсуңбу?

— Жо-ок.

— Мен аябай корком, сен келе электе жарыкты өчүрчү эмесмин.

— Мен коркпойм.

— Жакшы экенсиң, кичинемде уктагыча апамды кетирчү эмесмин.

— Укмуш коркок экенсиң го?

— Ооба, караңгы жата албайм.

— Эми коркпо, мен бармын, — Гүлайым күлүп калды, — Укта эми.

— Жакшы жат.

— Өзүң дагы.

— Атамдар келди, — Саида туруп эшикти ачканы кетти.

— Уктадыңарбы? — Калыйпа кирип эле сурады.

— Жок, али уктай элекпиз.

— Жакшы болуптур, силерди уктап калды го дедим эле, Эрлан келбедиби?

— Ал келе элек го?

— Келет, жүргөндүр да.

— Ушул баланыкы өттү, — деди Насырынбек.

— Жаш эмеспи ойноп жүргөндүр.

— Ушундан көрө аскерге жөнөткөндө мурдунун суусу агып жүрөт эле.

— Эки балам болсо аскерге берет бекенмин? — Калыйпа күйөөсүн жини келе карады, — Сен төлөмгө ичиң бышып жатабы?

— Балдарды өтө эркелетип койдуң, обу жоктук кылып жүрөт го?

— Миким үй-бүлөө күтүп жакшынакай эле жашап жатат.

— Мейли-мейли, дайыма сен жеңесиң да, — Насырынбек күлүп унчукпай калды.

— Мен жаттым, — Саида ата-энесин өөп кетип калды, ал күнү Гүлайым улам Тимурду ойлоно берип уйкудан калып кеч турду, качан телефон чалганда туруп сүйлөштү да шашыла жөнөдү, ал кетип бара жатканда Тимур анын алдынан капыстан чыга калгандай беттеше түштү.

— Кандай Гүлайым?

— Жакшы, өзүңөр?

— Ойдогудай, болгону уйкум чала болуп…

— Эмне, чын элеби? — Гүлайым чын пейилден күлдү.

— Ооба, сүйүү деген бир жомок мени чырмап алса керек.

— Кызык экен.

— Айтпа, бирөө эсимден кетпей эле көз алдыма келе берип уйку бербеди.

— Кызык, — Гүлайым унчукпай калды, өзүнүн түнү бою уйкусу келбей чыкканы эсине келип: «Кимди ойлонду экен, мен го», — деп маршрутка келээри менен ага карабай эле түшүп кеткенин сезбеди, бирок ичтен караса ал жок экен:

— Бирөөнү күтүп жаттыңыз беле? — деген кулак түбүнөн чыккан Тимурдун үнүн угуп бурула берди:

— Жо-ок, — Гүлайым уялып кетти, — Сиз кайда барасыз?

— Жумушума.

— Мм, — деп өйдө жылды.

— Чай ичебизби? — Тимур шыбырады.

— Шашылышмын, менин жолугушуум бар эле.

— Өтө зарылбы?

— Ооба.

— Кайда иштейсиз?

— Агенттикте тилмечмин.

— Оо, жакшы экен.

— Рахмат, мен келип калдым, — деген Гүлайым алдыга умтула түшүп бара жатты, артынан Тимур келе жаткандай сезип караса жок экен, эрксизден улутуна кадамын тездетип жөнөдү. Ал күнү жумушу ойдогудай өттү, керээли кечке Тимурду эстеп жүрдү, эсинен чыкса эмне, тамак ичип жатса да, сүйлөшүп жатса дагы келишимдүү жигит эсинен кетпей алагды болуп жүрүп үйгө кеч кайтты, чарчагандай жай басып келе жатса дагы карп-күрп алдынан Тимур чыга калса болобу?

— Си-из? — Гүлайым таңгала карады.

— Ооба, коркуп кеттиңизби?

— Эмнеден корком, таңгалып жатам.

— Эмнеге?

— Качан болсо чыга каласыз.

— Капыстан болуп калды го, — Кайсактай күлдү, — Кеч кайттыңызбы?

— Иш ошондой.

— Аа-а, — Тимур башын ийкеп койду, — Гүлайым жигитиң барбы?

— Жигит болоюн дедиңиз беле?

— Жок болсо.

— Бар болсочу? — Күлө карады.

— Айла жок, сүйбөгөнгө сүйкөнбө…

— Эстүү жигит экенсиз.

— Неге антесиз?

— Жигити барларды жайына койгон.

— Өзүңдү сүйбөгөн кыздан кандай жакшылык болоор эле?

— Туура, — Күлүмсүрөп башын ийкеди, — Мен кирейин.

— Жок дегенде жолугуп турсак болобу Гүлайым?

— Убакыт болсо.

— Чыныңды айтсаң Гүлайым.

— Кеч кирип кетти, — Гүлайым кетмек болду.

— Суроомо жооп бербедиң, теңсинбестик эмеспи?

— Өзүңүз табыңыз жообун, — деген Гүлайым кирип кетти, ал келсе Калыйпа ыйлап отуруптур, — Эмне болду таеже?

— Саида качып кетиптир!

— Каякка?

— Кайда болмок эле, күйөөгө да!

— Качан?

— Бүгүн.

— Неге айтпай кетти? — деген Гүлайым чечинип кайра келди, — Ким айтты таеже?

— Киши келиптир, киргизбей кубалап ийдим.

— Таажездем жокпу?

— Келе элек.

— Эми эмне болот?

— Билбейм, колунда жок бир томоякка тийип эмнени көрөт кокуй, окутайын десем дагы болбой койду, эси жок кыз кандай болот десең? — Калыйпа солуктап жатып Гүлайымга кайрылды, — Сага айткан жок беле?

— Жо-ок.

— Өлүгүңдү көрөйүн эси жок кыз, жалгыз кыз деп эркелетип койсо каалаганын кылганын кара, — ал бышыктап жатканда эшик такылдап калды, — Насыр келди го?

— Сиз отура бериңиз, мен ачам, — деп эшикти ачса өзүнүн агасы Канат туруптур, — Си-из, сиз бул жерге…

— Гүлү чоңойдуңбу, бул жерде кайдан жүрөсүң?

— Таежемдикинде.

— Ким экен? — деп басып келе жатканда телефон чырылдап калды. Калыйпа кайра телефонду көздөй барып трубканы алып эси оогондой туруп калды.

— Эмне болду таеже? — Гүлайым жанына келип туруп сурады.

— Саида, баргандарды кабыл албасаңар өлөм дейт.

— Ошенттиби?

— Ооба, — деп турганда босогодогуларга таңгала суроо узатып Насырынбектин келгенин билип жетип барды, — Эми эмне кылабыз?

— Эмне кылмак элек, үйгө киргизүү керек, — деген Насырынбек тургандарга кайрылды, — Кана киргиле!

— Кулдугубуз бар куда.

— Кулдугубуз бар куда.

— Кулдугуңар кудайга, киргиле үйгө.

— Рахмат куда.

Насырынбек аларды киргизип коноктоп, кудасынын кайдан экенин сураштырып, күйөө баласынын кайда окуп, кайда иштээрин билгени турду, бирок үндөбөй салт боюнча сыйлап кийит кийгизип жөнөттү, алар бир кой жыйырма миң сом алып келишкен болчу, кудаларды жөнөтүп киргенден кийин үн дебей экөө эки жерге отурганда сөз Ð